Afiq Ağdami

Bu eşq yurdsuz quşa dönər,

Qəm, kədər yağar üstümə.

Ürək duymaz daşa dönər,

Məndən ayrılıq istəmə!

Ürəyini açma yada,

Sevgimizi atma oda.

Hardan çıxdı bu əlvida?

Məndən ayrılıq istəmə!

Bu nə arzu, bu nə istək?

Həsrət zalım, mən isə tək.

Ürəyinə mərhəmət ək,

Məndən ayrılıq istəmə!

Bir qulaq ver,məni dinlə,

Xəzan olar gedişinlə.

Biz ki, bir ürəyik sənlə,

Məndən ayrılıq istəmə!

Uyma fələyin əmrinə,

Xəyanət qatma ömrünə.

Əcəllə dost olsan, yenə,

Məndən ayrılıq istəmə

· Afiq Ağdami

·
· Müğennidir, müğennidir
· Afiq Ağdami
· Paltara küsüb bedeni,

Müğennidir, müğennidir.

Her terefde cangüdeni,

Müğennidir, müğennidir.
· Her fesil deyişir rengi,

Kesdirir burnunu, engi...

Oynayır bütün ahengi,

Müğennidir, müğennidir.

Ne oxusa alqışlanır,

Perestişden çox xoşlanır.

Gül-çiçek ile daşlanır,

Müğennidir, müğennidir.

'Ne olsun ki, sesi yoxdur?

Guyya ondan pisi yoxdur? !

Öyrenmek hevesi yoxdur!

' Müğennidir, müğennidir.

Keçmişini inkar edir,

Bu üsulla sevgi güdür.

Hemişe düz yolla gedir,

Müğennidir, müğennidir.

Tanımayır qara, ağı,

'Neyleyir ki, Qarabağı? !

Reqibidir ona yağı!

' Müğennidir, müğennidir.

Ağdami, ey derde batan,

Tenqid edir seni çatan.

Utan, sözlerinden utan!

Müğennidir, müğennidir.

· Afiq Ağdami

· Dünya
· Afiq Ağdami
· Haqq, edalet axtarırıq

Elde silah, dilde Allah.

Kin alırıq, kin satırıq,

Vehşiliye can atırıq

Elde silah, dilde Allah.
· Unuduruq insanlığı yavaş-yavaş,

Yene savaş,

Yene de qan,

İnsan qanı.

'Su deyil damardan axan!

' Deyen hanı? !

Yolumuzda yol gösterer

oldu bize qan izleri,

Qan bürüyüb sehraları, denizleri.

Geceleri, gündüzleri

Silah sesi heç kesilmir.

Yaşamaq ne olduğunu heç kes bilmir...

Her kes qazanmaq isteyir,

İtirenin kimliyini düşünen yox.

Ker kes menem-menem deyir,

Var-gel edir haqsızlıqlar

Heç dinen yox.

Ayırırıq insanları

Dine göre, irqe göre,

Qerbe göre, şerqe göre.

Bu önemsiz ferqe göre

Qan lekesi silinmeyir elimizden,

Mezar bele bezir bizden...

Bu günahla qebul etmir torpaq bizi,

Gün edirik günümüzü.

Tarixi çoxdan atmışıq, '

Heyatımız bir anlıqdır',

Dünenleri unutmuşuq- Sabahımız qaranlıqdır...

Unutmuşuq ismet, arı,

Olanlara göz yumuruq.

El açırıq göye sarı,

Göylerden medet umuruq...

Susur dünya,

Pusqudadır- Pusur dünya.

Gözlenilmez bir andaca

Heca-heca

Can qoparır ömrümüzden,

Terpenmirik yerimizden...

Bax bu üzden feryad etme!

Deme ' Tale menimle heç barışmayır!

' Qorxa-qorxa yaşayana

Heyat nedir, heç ölmek de yaraşmayır..!

Qemi, matemi pay verdi,

Sevincimi oğurladı

Zindan oldu mene dünya.

'Menem' deyen nesilleri,

Fesilleri uğurladı

Düzelmedi yene dünya...

Düzelmedi yene dünya!
·
· Afiq Ağdami

· Məzarıma toxunmayın!
· Afiq Ağdami
Danışarken”sus”deyenler,

Mezarıma toxunmayın!

Ölmeyimi isteyenler,

Mezarıma toxunmayın!

Bu üreye xor baxdınız,

Bu üreyi çox yaxdınız,

Bu üreyi siz yıxdınız,

Mezarıma toxunmayın!

Mene böhtan atmısınız,

Derdime derd qatmısınız,

Arzunuza çatmısınız,

Mezarıma toxunmayın!

Xalq sevgisi varmı sizde?

“Veten”bitib dilinizde,

Qan izi var elinizde,

Mezarıma toxunmayın!

Feryad eder her gün ahım,

Bir tek Tanrıdır penahım,

İnsan olmaqdır günahım,

Mezarıma toxunmayın

· Yadlaşmış yaddaşın fəryadı
· Afiq Ağdami
· Zercirli bileklerini sıxdı,

Özune ezab vermek,

Çaresizliyini bir daha görmek istedi.

Torpağa damlayan qanına baxdı...

Gözleri dolmuşdu,

Isteyine nail olmuşdu...

Ne xoşbexlik axtarırdı,

Ne de şadlıq.

“Azadlıq, azadlıq...

” Güldü, güldü,

“He, bu menem!

Düşmenime dost,

Özüme düşmenem!

” Günahkar menmiyemı!

Amma mene bele öyredibler,

Gözyaşımı susqunluqla seyr edibler.

Hayqırmışam-boğublar sesimi,

Yorublar yaşama hevesimi...

“Alın yazındır” deyibler,

Dözümlülüyümü öyübler.

“Kimem” deye soruşmuşam,

“Soruşma! ” deyibler,

“Heddini aşma! ” deyibler,

Qismetimle barışmışam...

“Gülüstan”da gözlerimi oyublar,

“Türkmençay”da üreyimi paralayıblar...

Övladıma “xain” demeli olmuşam,

Celladıma boyun eymeli olmuşam...

Servetimi talayıblar,

Parçalayıblar...

Sahibsiz bilinmişem,

Quzeye, Güneye bölünmüşem.

Tarixlerden silinib izim,

Gözü yaşlı qalıb Tebrizim.

Marağam susqun,

Erdebilim küsgün...

Dünya varlığımı danmış,

Ana dilim yasaqlanmış...”

Heç göz yummaq vaxtıdırmı?

Medet ummaq vaxtıdırmı?

Üreyinden at qorxunu,

Sındır feleyin çarxını!

Din perdesi qapamasın gözlerini,

Ürekli ol, merdlikle de sözlerini!

De ki, daha azad olmaq isteyirem,

Vetenimde azad qalmaq isteyirem!

Bir anlığa üreyinde sen Babekin ahını duy,

Ulu baban Xetayinin o yenilmez ruhunu duy!

Bir anlığa azad eyle merhemeti üreyinden,

Bele etsen lap felek de qorxar senden...

Ürekli ol, ürekli ol!

Yaşamağa gerekli ol!

· Məni vətənə götürün!
· Afiq Ağdami
· Semada uçan durnalar,

Meni vetene götürün.

Sessizce keçen durnalar,

Meni vetene götürün.

Felek güc vermiş zalıma,

Kimse acımaz halıma.

Hesret qalmışam elime,

Meni vetene götürün.

Burda bitmez eşq toxumu,

Kimseler duymaz ahımı.

Kabuslar sarmış ruhumu,

Meni vetene götürün.

Buranın solmuş gülleri,

Ferar etmiş bülbülleri.

Eser ayrılıq yelleri,

Meni vetene götürün.

Bu ezablar mene haqmı?

Sessizce ölmek yasaqmı?

Sizlerde heç insaf yoxmu?

Meni vetene götürü

· Ana ölümü
· Afiq Ağdami
· Mateme büründü her teref bu gün,

Göyüzü durmadan göz yaşı tökdü.

Menim feryadımı duymadı felek,

Qelbime ayrılıq toxumu ekdi.

“Veten,veten” dedi,duydum sesini,

Bu söz üreyimi yaxdı,qovurdu.

Qucağımda verdi son nefesini,

Onun gedişiyle zaman da durdu...

Unutma! Bu ömrü bir emanet san,

Heyatın ele pis sonluğu var ki!

Yaşarken dünyaya sığmayan insan,

Sessiz bir mezara nece sığar ki? !

Ayağım sözümü dinlemirdi heç,

Sanki üreyimi itirirdim men.

Meni bu dünyaya getiren şexsi,

Çiynimde dünyadan götürürdüm men.

Gözünü yummadı ölende bele,

Sanki bu dünyadan öc alırdı o...

Tesellim bu idi-ölümü ile,

Allahın yanına ucalırdı o...


GÜLÜSTAN OLMAZ!”

Demə cənnət belə,bağ-bostan belə,
Cəhənnəm içində bağ-bostan olmaz.
Özünü aldatma sən bilə-bilə,
Daha bu diyardan gülüstan olmaz.

Əzəl gündən torpaqları çalınmış,
Gözləri oyulmuş,haqqı alınmış.
Bir milyon insanı sürgün olunmuş,
Daha bu diyardan gülüstan olmaz.

Tülkülər Bozqurda tələ qurdular,
“Azadlıq” deyənin başın vurdular.
Türkə Türklüyünü unutdurdular,
Daha bu diyardan gülüstan olmaz.

Vəzifə uğruna candan keçirlər,
“Xalq kimi istərsə” onu seçirlər.
Ölməmiş insana kəfən biçirlər,
Daha bu diyardan gülüstan olmaz.

Ey Ağdami,”vətən” deyib ağlarsan,
Çarəsizcə, ürəyini dağlarsan.
Boş yerə sabaha ümid bağlarsan,
Daha bu diyardan gülüstan olmaz.




Afiq Ağdami

Qarabağ torpağı
Afiq Ağdami
Bu gece yuxumda seni görmüşem,

Gördüm baharına qar elenibdir.

Üreyinden axan qanı görmüşem,

Gördüm xeyalın da güllelenibdir...
Meni xatırladın alayarımçıq,

Qol açıb bağrına basmaq istedin.

Seni unudana sen yazıq-yazıq,

'Oğul, bu vaxtacan hardasan? ' dedin.
Qelbimi üşütdü titrek nefesin,

Varlığım qara bir derde büründü.

Bir zaman ruhuma can veren sesin,

İndi qulağımda mateme döndü...
Bölündük, qürbetin payına düşdüm,

Bağlanıb yollarım, dara bağlıyam.

Sen menim, mense can hayına düşdüm,

Men nece deyim ki, Qarabağlıyam? !
Çox şeyi unutdum o günden beri,

Amma "veten" adlı yaram sağalmır...

Göz açıb dünyaya geldiyin yeri,

Beşikden-qebredek unutmaq olmur...
Ezelden qelbime, ruhuma çökmüş,

Qara qorxuları terk edirem men.

Vetensiz yaşamaq ölüm demekmiş,

Bunu indi-indi derk edirem men...
O senli günlerim düşürler yada,

Qemli xatireler durur qesdime.

Vetensiz ölersem bir ovucsa da,

Qarabağ torpağı sepin üstüme

Afiq Ağdami Yanvar 21, 2008 19:19
Oyandı..

.Gözünü açdı,

Başının üstünde yırğalanan kendiri gördü.

Heç heyecanlanmadı,

Ölüme çoxdan alışmışdı...
Amma “bes arxada qalanlar nece? !

”Düşündü, düşündü...

Elinden ne gelirdi ki? !

“Günah”larını saldı yadına:

-“Millet sevgisi”,”Azad yaşamaq hevesi...”

Ve daha neler, neler...

İyirmibeş illik heyatını xatırladı...

Sevinç nedir bilmemişdi heç,

Kedere yaşıl işıq yanmışdı hemişe...

Kiçikken vetenini almışdılar elinden,

Etrafına baxdı, bir ses yox idi...

Yene xeyala daldı...

“Vetenini satıb bura niye gelmisen? !

”Diksindi...

Bu öldüren sözler...

Rengi ağardı...

Heyata nifreti vardı,

Kendire baxdı,

kendirden qan axırdı...

Üreyi yerinden çıxırdı...

Evvelki ölümlerini düşündü...

Qebirlerine yazılanları yada saldı...

Ölüm tarixi-26.02.1992,

Ölüm tarixi-08.05.1992,

Ölüm tarixi-18.05.1992,

Ölüm tarixi-23.07.1993...

Eyildi, eyildi...

Bu hamısı deyildi...

Yene etrafa baxdı,

Her teref sessiz,

Sevindi...

Kimse görmeyecekdi ölümünü,

Evvelkiler kimi...

“Bu defe hemişelik gedirem” demek istedi,

Ağzı açılmadı...

Elini qaldırıb Tanrıya sitem etmek istedi,

Qolları qalxmadı...

Son ümidi olan kendire baxdı,

Kendir uzaqlaşmışdı...

“Bes men nece ölecem” deye düşündü,

Cavabı kendir qeder uzaq idi...

Düşündü, düşündü...

Donuq bir tebessüm yarandı üzünde,

O, artıq ölmüşdü...

Amma “Get! ” deye bir ses duydu,

Demek növbeti ölümler qabaqdaydı...

http://afiqagdami.azeriblog.com/